spacer z Tobą
reka w reke

-namiastka tego czego dzis mi brak


witam
22:12:53
tak będę(...)
najwcześniej w przyszłym tygodniu,
także Panią serdecznie zapraszam....


23:01:21
Bardzo dziękuje za tak szybką odpowiedz. Jednoczesnie przepraszam ze tak Pana dziś "napastowuje" ...
Jestem pod duzym wrazeniem  wybrazni i Pana ...,  wykonującego tak  wyszukane pozycje.
Nie wybraza Pan sobie - poł nocy szukałam jakiś namiarów na Pana mając zaledwie bagatela tylko nazwe serwera... ,a kiedy mi sie udało bałam się ze kontakt z Panem moze byc juz nieaktulany. Zatem wybaczy Pan, prawda?Bardzo, ale to bardzo się ciesze-
bede zatem (...) Pozdrawiam



23:02:05
zapraszam serdecznie.
23:02:23
proszę odezwać się w przyszłym tygodniu,
a na pewno  specjalnie dla Pani stworzę coś ciekawego
23:02:24



23:06:14
ochhh, tego jestem pewna!

Tworzy Pan TO coś, czego dokladnie szukam.
Dziękuje zatem  i do usłyszenia?



23:06:24 to ja dziękuje oniesmielony serdecznoscią....
jak Pani to w kilka chwil zrobila?

tak. zdecydowanie zapraszam

bedzie mi miło.

pozdrawiam

w skrocie


"opuszczony, zaniedbany, smutny.Dajesz nadzieje a potem zabijasz ją
ot tak...morderco uczuć."



2012-03-30

Jest tak spokojnie.
Paradoksalnie i przewrotnie.
Spokoj wierci się w mej głowie niemożebnie.
Przenikliwe chłodem, tudzież namiastą ciepła przedwiośnie,
rozciagneło sie jak gumka i nijak nie chce puscić.
Trzymam w ryzach swoje niezadowolenie.

Spokoj lubi  kłamać.
Przyłapuję go czasem na tym.
Patrze wtedy w jeden punkt nieobecnym wzrokiem  
i modlę się szeptem- odejdz.
Chodne dreszcze na mym ciele mowią wtedy, cos o  pledzie.  
Tak mi się wydaje.
Bo wszystko we mnie marznie i znika ochota.
Zalewam się czasem wrzątkiem, wtedy tez i słodze,
ale wcale nie pachnę jak wiosna.
W efekcie ubocznym pustki- wyciszam sie, ale nie nastrajam.
Czas  kurczy się wprost proporcjonalnie do rozmiarów obowiazków.
Wtedy milczy, a ja z nim. Pomaga zapomnieć.
Że gdzieś tam za horyontem, wiosna już zaglada w oczy,
rozszerza źrenice,a zycie ma szerszy wymiar.  
Wyczekiwanie  mozna  zastąpić byle czym.
Byle jak. Byle gdzie. To takie proste przecież.

Nie chce mi się. Ale to kiepska wymówka.
Mogłabym śmiało skusic się. Postawić warunki.
Może nawet mieć.
Ale po co? Gdzie jest sens?

Stawiać coś na pierwszym miejscu,wznieśc wysoko,
by obrócic sie na palcach o 180%,
stanąć twardo na piętach i zepchnąć ze schodów w niepamięc.
Dziwne.

Jest mnie o polowe mniej.
Jedna nic nie potrzebuje, druga krzyczy, kiedy milknę. Wszystko jedno.
Posprzatam emocje,
zmiotę w kąty myslo-kilogramy.
Wiosenne porzadki (chocby dla tradycji) czas zaczać.
Moze będzie nawet przytulnie...
Tylko dla kogo i po co?

*Nie czekać, to jakby zapomnieć:*
terminowe chwile waznosci
(i krzyk ciszy, wskazówek zegara
na cyferblacie potarganym od uniesień.
Poranne roztargnienie,
(przyklejone do powiek  fascynacje
i szaleńcze  próby trzeźwienia).